Nadia Morsink (1993)

Ik ben geboren en getogen in Drenthe en momenteel woonachtig in Zwolle. Ik verlang altijd terug naar mijn wortels: het oosten van Nederland. Waar nuchterheid, natuur en nabijheid van vrienden en familie ervoor zorgen dat ik er heel gelukkig ben. Ik leef graag buiten, houd van fietsen, kamperen, lezen en tuinieren en ik leg graag momenten vast met mijn camera om een herinnering voor altijd te bewaren.

Jaren geleden bladerde ik door het trouwalbum van mijn ouders. Ik raakte meteen enthousiast. Dit album vertelde een verhaal. Dit kwam door de tastbaarheid: het bladeren door een boek waarin ik de foto’s letterlijk kon aanraken. Het liet me meevoeren naar een tijd van nostalgie, meer bewustzijn en rust. Ik stapte letterlijk even weg uit de digitale wereld.

Ik kocht mijn eerste analoge camera op een markt en ging hiermee experimenteren tijdens vakanties in het buitenland. Niet wetende wat ik had geschoten, werd ik verrast door het resultaat. Na het ontwikkelen, kreeg ik foto’s terug met een grove korrel, pure kleuren en hier en daar een verrassend lichtinval of een wazige gloed.

Ik schiet nu al een aantal jaren veelal analoog. In plaats van digitaal, kijk ik met analoog fotograferen veel langer en bewuster naar het onderwerp dat ik wil vastleggen, omdat ik ‘maar’ 36 foto’s per filmrol kan schieten. De foto’s, maar ook het proces is veel intiemer, persoonlijker en de foto’s krijgen daardoor veel meer emotionele waarde. Ik creëer veel meer een band met het te fotograferen onderwerp.

De schoonheid van het resultaat zit hem in de imperfectie: de grove korrel, de vervaging over de foto en de pure kleuren. Het heeft iets ambachtelijks. Het neemt me mee naar de jaren 60 en 70. Een tijd waar ik me sterk mee verbonden voel, ook op het gebied van interieur, kleding en muziek.

Ik vind het belangrijk dat iemand zich comfortabel voelt tijdens het fotograferen. Wanneer ik een shoot plan, benut ik de tijd voor de shoot graag door het drinken van een kopje koffie of thee samen. Fotograferen is niet alleen maar plaatjes schieten, ik zie het meer als het vertellen van een verhaal. Ik vind het daarom belangrijk dat iemand zich comfortabel voelt, anders herkent hij of zij zich niet in het verhaal dat ik vastleg.