“Nog twee ritten naar Santiago. We fietsen rustig door en komen door een stuk prachtige natuur. We halen veel pelgrims te voet in en belanden in een koffietentje. We kletsen wat met de serveerster. De plaats waar we zitten heet Boimorto, ik vraag haar wat dat betekent. Ze hebben het dorp vernoemd naar wat ze aantroffen in het dorp. Zo betekent ‘Boimorto’ dode koe. Je hebt soms ook meerdere keren dezelfde namen voor een dorp, soms wel 8x binnen een kleine regio. We lachen en nemen afscheid. We fietsen door naar onze volgende accommodatie. Het is een soort pelgrimspension en als we aankomen, gaan we eerst naar de kamer en droppen we onze spullen. De eigenaresse vraagt of we mee willen eten. Ze maakt met haar man een diner voor alle pelgrims die aan willen sluiten. We doen het. Ik pak een biertje uit de koelkast en drink hem buiten op. Een Ierse man van midden 40 komt bij me zitten en we praten over onze tochten naar deze plek. Dan komen er 2 duitse jonge vrouwen van 18 bij zitten en ze zeggen niks. Na een tijdje vraag ik of zij al veel mooie ontmoetingen hebben gehad onderweg. Ze vertellen dat ze nooit uit zichzelf beginnen met praten en daardoor niet heel veel contact hebben. Ze blijken een super komisch duo. Net middelbare school examen gedaan, en nu samen de Camino lopen om straks nog één mondeling examen te doen. We kunnen aanschuiven en aan tafel schuift nog een vrouw aan. Een neurochirurg uit Spanje, ze vind het wereldje niet wat en twijfelt om een ander specialisme te gaan doen. Daarom loopt ze de Camino, om daar over na te denken. Zo heeft iedereen op de Camino zijn eigen verhaal. Iedereen loopt of fiets hem met zijn eigen reden. Een transformatieve tocht. We zitten hier aan tafel met een Ierse politieman van midden 40, 2 Duitse vriendinnen van 18 die net examen hebben gedaan en een Spaanse neurochirurge. Maar één ding is heel erg voelbaar, we zijn allemaal gelijk. We eten lekker en lachen ons in een scheur om de verhalen van de Duitse meisjes. Ondertussen vertelt Katherine, de eigenaresse, dat ze net oma is geworden. Het feest kan niet op. Maar aan alles komt een eind en we gaan naar bed. Morgen naar Santiago, de spanning is nu toch wel licht voelbaar.”